تبليغاتX
برای اوکه صحرای دلم ازعشقش گلزار گشت

برای اوکه صحرای دلم ازعشقش گلزار گشت

 

بوم نقاشي» به دستم بود و «طرح پر» كشيدم
با قلم موي خيالم نقش در دفتر كشيدم
ديدم اما اين قلم مو، رنگي از جوهر ندارد
منت از مژگان و، ناز از ديدگان تر كشيدم
كم كم از «دشت شقايق» صحنه اي ترسيم كردم
با گلاب اشك خود، باغ گلي پرپر كشيدم
يك جهان شيدايي و، يك آسمان عشق و محبت
يك بهشت آزادگي را، ساده با جوهر كشيدم
گر چه در باور نمي گنجد، ولي در دشت و صحرا
عطر «زهرا» و شميم مهر «پيغمبر» كشيدم
يك بيابان «العطش» بين دو درياي خروشان
آه سردي از نهاد «ساقي كوثر» كشيدم
سوره اي، سرشار از «هشتاد و چار» آيات عزت
صورتي قرآني از «هفتاد و دو» ياور كشيدم
نغمه «الموت احلي من عسل» را، نقش بر لب
انعكاسي از يقين، تصويري از باور كشيدم
با سرود دلكش «هيهات منا الذله»، كم كم
پرچمي در ابر و باد، از كاكل اكبر كشيدم
در كنار «علقمه» پهلوي نخلستان عاشق
مشك آب و تك سواري تشنه، در دفتر كشيدم
دستهاي ساقي لب تشنه را، آنجا نديدم
«جام آبي» با نماد دست آب آور كشيدم
يك چمن گل، يك نيستان ناله را وقتي كه ديدم
روي موج «دجله»، نقش ساقي و ساغر كشيدم
بانگ «هل من ناصر»ي پيچيده در هفت آسمانها
شهسوار عشق را تنها و بي ياور كشيدم
سينه ام آتش گرفت از آه و، جانم بر لب آمد
روي دست باغبان، تا غنچه اي پرپر كشيدم
صحنه توديع «اهل بيت وحي» آمد به يادم
ساق پاي اسب را، در دست يك دختر كشيدم
آتش لبهاي تشنه، برق تيغ و برق دشنه
جلوه هاي دل فريبي، از گل و خنجر كشيدم
دجله اي از اشك حسرت، روي «تل زينبيه»
حجله اي رنگين كمان، از صبر يك خواهر كشيدم
«عصر عاشورا» ميان موجي از گلهاي پرپر
زير تيغ خارها، تصوير نيلوفر كشيدم
در ميان خيمه هاي سوخته، در رقص آتش
با كبوترهاي سرگردان، به هر سو سر كشيدم
چهره خورشيد را، از مشرق سرنيزه، تابان
ماه را در بستري از خاك و خون، بي سر كشيدم
در شبي مهتاب و ابري، با سرانگشتان لرزان
برق چشم ساربان و، نقش انگشتر كشيدم
در «تنوري»، غرق در نور خدايي، در دل شب
«قرص ماهي» را، نهان در خاك و خاكستر كشيدم
پا به پاي كاروان، در سايه سار «دير راهب»
آه سرد از دل كشيدم، جلوه دلبر كشيدم
«خطبه زينب» قيامت كرد در حال اسارت
«شام» را چون رستخيز و «كوفه» را محشر كشيدم
پيش چشم زينب آزاده، در كاخ ستمگر
خيزران و قاري قرآن و طشت زر كشيدم
تا «شفق» همرنگ شد با سينه سرخان مهاجر
بوم نقاشي به دستم بود و طرح پر كشيدم

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت11:42توسط مونا | |

 sms عشق یعنی اینکه:هر اس ام اس بهت میرسه ، امیدواری اون باشه! عشق یعنی اینکه:برای هر کی میخوای اس ام اس بزنی اشتباهی برای اون می فرستی! عشق یعنی اینکه:دنبال موضوع میگردی اونو اس ام اس بزنی! عشق یعنی اینکه:دایم موبایلت رو چک میکنی نکنه از اون اس ام اسی رسیده باشه!

: عشق یعنی اینکه:همش فکر میکنی موبایلت تو جیبت میلرزه ولی وقتی نگاه میکنی می بینی خبری نیست! عشق یعنی اینکه:شب ها که اس ام اس نمیرسن ، واقعًااعصابت خرد میشه. ...

                                                                                                                                    

 عشق یعنی اینکه:هر وقت یک اس ام اس دیر میرسه چند بار دیگهsend عشق یعنی اینکه:پشت سر هم به اون تک زنگ میزنی تا اس ام اس هابرسن. عشق یعنی اینکه:گاهی وقت ها که واقعاًهیچ حرفی برای گفتن نداری اس ام اس خالی میفرستی تا بفهمه به یادش هستی                                  

  عشق یعنی : هر جایی یک جمله عاشقانه یا زیبا دیدی،سریع برای اون اس ام اس میکنی. عشق یعنی:قبض موبایلت فقط مخابرات و خوشحال می کنه!!! عشق یعنی: دو هزار اس ام اس در ماه ! عشق یعنی:بیماری که همه میگن دچارش شدی .

 عشق یعنی:اعتیادی که همه مگن به اس ام اس زدن پیدا کردی. عشق یعنی:آخر شعرهای این و اون اسم خودت رو می نویسی تا به اون بگی که چقدر عاشقشی!!! عشق یعنی: * عشق یعنی:

 

به نظر شما عشق چیست؟

چه رنگیه؟

آیا تو این زمونه عشق وجود دارد؟

آیا به عشق اعتقاد دارید؟

 

+نوشته شده در یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت22:4توسط مونا | |

چه احساس نازنین و شیرینیه . . .

رو در رو با کسی که دوسش داری بشینی(اتیشگاه)

به چشاش نگاه کنی

تا

عمق وجودت،از یه گرمای عمیق آب بشه

قلبت پر تپش بشه

انگار که داره از سینت کنده میشه

چه احساس عجیبیه . . .

وقتی بخوای با انگشتات،صورتش رو حس کنی

با موهاش بازی کنی

از لباش...

خدای من... باور کردنی نیست...

اونی که میخوای...دوسش داری...عاشقشی...

کنارت باشه...باهات باشه...همراهت باشه...هم پات باشه...

ای خدا منو به عشقم برسون

 

سلام هستی من

وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوستت داره.

وقتی ناامید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی.

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه.

 وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته.

وقتی چشمات تهی از تصویرم شد به یاد بیار کسی رو که حتی توی عکسش بهت لبخند میزنه. 

 

وقتی به انگشتات نگاه کردی به یاد بیار کسی رو که دستاش در ارزوی دستاته.

 وقتی شونه هات خسته شد به یاد بیار کسی رو که هق هق گریه اش اونها رو می لرزوند.   

وقتی که دلت گرفته شد به یاد بیار کسی رو که قلبش مملو ازعشق پاک تو است.

ای سراپا همه خوبی تک و تنها به تو می اندیشم

می دونی معبد و بتکده من میان ابروان قشنگ توست.

ارزوی من دیدار روی تو و نهایت امید من به دست اوردن توست

 

             

+نوشته شده در شنبه دوم آذر 1387ساعت17:23توسط مونا | |

 

کیست در گوش تو که آوازت را می شنود؟

کیست که در دهان تو سخن ها می گذارد؟

کیست در دیده ی تو که

از دیده ی تو به بیرون نگاه می کند؟

کیست جان تو که تو پیراهن اویی؟

تویی یا او؟

تو بیدار می شوی

وبر جست وجوی خود می خندی.

زیرا خدا در همه احوال با توبوده است

وتو ندیده ای او را

ودایم خدایا خدایا کرده ای.

تو ندیده ای خودا

و خدایا خدایا کرده ای.

خود را ببین اورادیده ای

آیا توان دیدار خویشتن را داری

اگر چنین است پس برخیز

وبا من به بلندی های بادگیر بیا.

زندگی خود را به رقصی زیبا ودل انگیز تبدیل کن

رقصی زیبا و دل انگیز تبدیل کن

رقصی که در آن چنان محو شوی که

رقصنده نماند

رقص بماند وبس

 

هر چه عشق خود را محدود تر کنی.

زندان خودرا تنگ تر کرده ای.

دیوار کشیدن به دور عشق

یعنی چیدن بال های عشق

عشقی که بال هایش چیده شده است

نمی تواند تن به آبی آسمان بساید

ودربرار دیدگان روشن خورشید

به پرواز در آید قفس زیباست

اما درون این قفس زیبا

پرنده

همانی نیست که بال های خود را در سپهر نیلگون

گسترده بود.

عشق رابطه نیست .

عشق نباید خود را جمع کند .

عشق باید خود را بگستراند.

عشق باید خاصیت تو باشد.

عشق باید شخصیت تو باشد.

عشق باید وجود تو باشد.

عشق باید رایحه ی تو باشد.

خورشید

گرم و روشن می کند

بی آنکه دلیلی برای این کار داشته باشد.

گرمی و رو شنی

خاصیت خورشیداست.

عشق ابتدا در تو می جوشد

وخود را سیراب می کند.

آنگاه لبریز می شود

وبه همه چیز وهمه کس میرسد. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مهر 1387ساعت11:16توسط مونا | |

من بي تو هيچم توباور م نكن

خيسم زگريه تنها ترم نكن

عاشق نبودم تا با تو سركنم

آتش نبودم خاكسترم نكن

اگه عاشقت نبودم

اگه بي توزنده بودم

تو بمون كه بي توغصه ميخورم

اگه دل به تونبستم

اگه اين منم كه هستم

ولي ازهواي گريه ات پرم

اگه شكوه دارم ازتو

اگه بي قرارم از تو

توبمون كه آشيانه ام تويي

به هوايت اي ستاره 

به تومي رسم دوباره

اگه عاشقم بهانه ام تويي

دل كنده بودم ازهم زبونيت

پنهون نكردي از من نشونيت

من پا كشيدم از عهده بسته ام

تو پا فشردي بر مهربانيت

اگه همزبون نبودم

اگه مهربون نبودم

چه كنم اين دل شكسته ام رو

اگه سردو مرده بودم

اگه پرنمي گشودم

به توبستم اين دو بال خسته رو

 

 

 

 

دوباره نمي خوام چشاي خيسم وكس يببينه

يه عمره حال و روزه من همينه

كسي به پاي گريه هام نمي شينه

بازم دلم گرفته وگريه كردم

بازم به گريه هام ميخندم

بازم صداي گريم وشنيدم

همه به گريه هام ميخندن

دوباره يه گوشه مي شينم

وواسه ي دلم مي خونم

هنوزتوحسرت يه همزبونم

ولي نميشه واين وميدونم

بازم دوباره دلم گرفته

دوباره شعرام بوي غم گرفته

كسي نفهميدغمم چي بوده

دليل يك عمرماتمم چي بوده

 

 

 

 

هيچ كس نميتونه بفهمه كه دلم ازچي گرفته

هيچ كس نميتونه بفهمه كه صدام از چيگرفته

هيچ كس نمي مونه كه بامن توي راهم همسفرشه

آخه ميترسه كه بادل من دربه درشه

هيچكس نميدونه كه چشام چراهميشه خيس خيس

چرا هيچ كس حتي يه نامه واسه من ديگه نمي نويسه

هيچ كس نميدو.نه كه قلبم تاحال چنددفعه شكسته

هيچكس نمي دونه سر راه اون تا حالا چنددفعه نشسته 

آخه توكلبه سوت وكورتاريك وقلبم خورشيد كه جانميشه

ميدونم تا لحظه مرگم بگردم دنبالش پيداش نميشه

 

 

 

 

+نوشته شده در دوشنبه هشتم مهر 1387ساعت13:3توسط مونا | |

عشق چیست؟

                                               با عشق زندگی کردن رنج است و

بدون عشق زیستن مرگ

 

                              عشق دروغ نیست وچیزوحشتناکی هم نیست

یک حقیقت است

                                     عشق همان زندگی است که سعی میکند 

انسانهای خسته از زندگی را

                                                              دوباره  گرفتار خودش کند

 

 

دل من از غم توکاسه ی خونه می دونی

                                                    دیگه دل  نیست به خدا دشت جنونه می دونی

میشینن همسایه ها پشت ما غیبت میکنن

                                                                     این روزا قصه ماورد زبونه می دونی

وقتی که خدا بخوادهمیشه مال هم مشیم

                                                                  چشم ما دوتا به سوی اونه می دونی

چی می شد اگه که مردم همه مهربون بودن

                                                      ولی افسوس که اینها همه اش گمونه میدونی

توی دلها تا بخوا ی کینه ونفرت خوابیده

                                                          قدر عشق وکسی اینجا نمیدونه می دونی

ننه پیره میگه باکی افسانه شده

                                                        همه ی ا ین کارا تقصیر زمونه اس می دونی

تا دلت روبه کسی میبندی ترکت میکنه

                                                               آخه این دوره وفا خیلی گرونه می دونی

بیا دست به مبدیم تا میتونیم خوبی کنیم

                                                          که به جز خوبی تودنیا نمی مونه می دونی

 

زندگی چیست؟

                         خون ودل خوردن 

اولش عشق آخرشمردن

زندگی قماراست

                                ماجراست            

 انسان یا میبرد

                               یا می بازد

 زندگی معرکه ایست 

                           که پایان ندارد

+نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1387ساعت22:41توسط مونا | |

عشق اين است...

عشق پرده اي زرين است كه از آن مي توان بر هوت زندگي نگريست و دريچه اي رو به خوشبختي ديد

عشق عينكي است كه از و راي آن زندگي زيباست و معشوق زيباترين

 

آري عشق دريايي است كه غريق در آن به زندگي دست مي يابد و در آن جز پري ماهي زندگي نمي كند

 

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم شهریور 1387ساعت13:28توسط مونا | |

در شیرینی بوسه ی خود غرق بودیم

که:شوری اشک را برروی لبهایمان احساس کردیم

وبه یاد آوردیم که:

                    این بوسه جدایی است

 

 

+نوشته شده در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387ساعت21:49توسط مونا | |

مرگ امواج...

از دریا پرسیدم :که امواج دیوانه ی تواز کرانه ها چه می خواهند؟

چرا اینان پریشان و در به در سر به کرانه های ازهمه جا بی خبر میزنند؟

دریا در مقابل سوالم گریست.امواج هم گریستند...

آن وقت دریا گفت :که طعمه مرگ تنها آدمها نیستند امواج هم مانند آدمها میمیرند واین امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل خاموش می سپارند

 

+نوشته شده در دوشنبه چهارم شهریور 1387ساعت14:57توسط مونا | |

اگر کسی می گوید که برای تو می میرد دروغ میگوید!!! حقیقت را کسی میگوید که برای تو زندگی می کند
تنها كساني كه مارا ميرنجانند. عزيزاني هستند كه هميشه كوشيده ایم از ما نرنجند.

پس از آخرین دیدار با دوستانت یادت باشد که ، به دوستانی فکر کن که دیگر فرصتی برای در آغوش کشیدن یکدیگر ندارند
اگر هميشه همان کاري را که انجام داده ايد تکرار کنيد ، چيزي بيش از آنچه تا کنون به دست آورده ايد، به دست نخواهيد آورد.

خطر متفاوت بودن را بپذيريد اما بياموزيد بدون جلب توجه متفاوت باشيد.
اگر از پايان گرفتن غم هايت نا اميد شده اي ، به خاطر بياور زيباترين صبحي که تا به حال تجربه کرده اي مديون صبرت در برابر سياهترين شبي هستي که هيچ دليلي براي تمام شدن نمي ديد ...

+نوشته شده در دوشنبه چهارم شهریور 1387ساعت14:44توسط مونا | |

 

هنگامي كه گلي تنها و به اهستگي بر روي قبرمن رئيد

    مرا به خاطربيار                           

هنگامي كه قلب شكسته ام براي هميشه در زير خاك سرد مدفون شد

    مرا به خاطر بيار                          

هنگامي كه به ياد زمزمهاي عاشقي من امدي باتمام وجودت

     مرا به خاطربيار                           

+نوشته شده در شنبه نوزدهم مرداد 1387ساعت15:49توسط مونا | |

 اي كا ش مي توانستم هر فقيري را دستگير كنم 

اي كاش مي توانستم هر يتيمي را نوازش كنم

اما افسوس:                                                           

كه خودم هم فقيرم و هم يتيم             

در زماني كه قصه برف و سفيد     در زمستان است و صداقت

به رنگ بي رنگ درياي دلهاست                                  

 به چه كسي بايد گفت؟      

كه با تو خوشبخترين انسانم                                              

 به چه كسي بايد گفت؟        

 

+نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت14:41توسط مونا | |

اي كاش لال بود م

زبان را چه فايده ايست وقتي ارتباط ساده بين دو نفر را دستها هم برقرار مي كنند.

اي كاش لال بودم

كلام را چه فايده ايست وقتي نمي توانم به تو بگويم چقدر دوستت دارم.

اي كاش لال بودم

كلمات را چه فايده ايست وقتي نمي توانم آنها را جوري بچينم كه به تو بگويم دوست داشتن چه اندازه بزرگ است.

اي كا ش لال بودم

تا مي توانستم سكوت را از اعماق دل فرياد بزنم.

اي كاش دو قلب داشتم

تا ميديدي چگونه آن دو دربراي تو تپيدن با هم مسابقه مي دادند.

اي كاش دو دل داشتم

تا ميديدي هردوي آنها براي فقط توتا سر حد مرگ كوچك وتنگ مي شدند.

اي كاش كور بودم

تا جدايي را نمي ديدم ولي مي دانم اگر تو روبروي من بنشيني ديگر دو چشم هم براي ديدنت كافي نيست.

اي كاش دو سر داشتم

تا هردو راروي شانه هايت مي گذاشتم.

اي كاش دوآغوش داشتم

وآنگاه با هر دوتو را در آغوش مي فشردم.

اي كاش قلب من زنداني قلب تو نبود

آنگاه ميديدي كه چگونه براي برگشتن به زندان قلبت ازهيچ كاري دريغ نميكند.

 

+نوشته شده در جمعه یازدهم مرداد 1387ساعت17:14توسط مونا | |